για όσους ζουν στην αθήνα

χειμώνας κατά μόνας

Αγαδίρ — Tue, 10 Jan 2012 11:12:10 +0000

μία άκρως χειμωνιάτικη μέρα, σήμερα. η νύχτα που πέρασε ήταν κι αυτή βαθειά χειμωνιάτικη, όλο σκοτάδι και μυρωδιές που αποσυντίθενται όσο πιο πολύ τις ανακαλείς. ανακαλώ. ένσταση. σήμερα είναι μια απολύτως χειμωνιάτικη μαποφασίζω να μη βγω λοιπόν. κάθομαι ήσυχα στην αγαπημένη μου θέση και κοιτάζω έξω, συνέχεια έξω, μόνο έξω. μόνη μου χαζεύω. η σιωπή κυριαρχεί, η μοναχικότητα το ίδιο, μόνο ο κρύος αέρας μου κάνει παρέα μιλώντας μου με τυλίγει. εσύ και ο αέρας, ξανά και ξανά. μην μου πεις τίποτα, μόνο άσε με να απολαύσω αυτό το πρωινό. αν θες να κάνεις κάτι για μένα, φτιάξε μου ένα διπλό ελληνικό σκέτο και έλα να τον πιούμε. αυτό φτάνει για να γίνει αυυτό το πρωινό ευτυχισμένο και να ανάψει το τζάκι από τη χαρά του. φωτιά και αέρας.

the end of time

Αγαδίρ — Wed, 04 Jan 2012 12:48:13 +0000

Απολογισμό του 11 δεν έκανα. Κάποιες φορές δεν χρειάζεται να αναπαράξεις τη ζωή σου μέσα από γράμματα βαλμένα στη σειρά. Υπάρχουν στιγμές και εποχές που καταγράφεις τη ζωή με το να τη ζεις. Ίσως νιώσεις αργότερα την ανάγκη να το κάνεις γραπτώς. Όταν θα ζητάς πίσω τις στιγμές αυτές ξανά και ξανά. Με εσένα το έχω κάνει άπειρες φορές, δεν το κάνω πια. Χθες όμως σε συνάντησα τυχαία. Δεν με θυμόσουν καν. Είχες την αίσθηση πως κάπου με είχες ξαναδεί, αλλά ήταν μια εικόνα αδιόρατη, σαν σε όνειρο, δεν μπορούσες να θυμηθείς. Κι εγώ ήθελα να θυμηθείς, χωρίς να σου πω τίποτα. Είπα, λοιπόν, ότι μάλλον κάνεις λάθος. Ότι με μπερδεύεις με κάποια άλλη. Εσύ επέμενες. Κι εγώ επέμενα να σε βγάζω τρελό. Δεν γίνεται να προσπαθείς να θυμηθείς το βιωμένο, οπότε καλύτερα να το διαγράψεις τελείως. Καλύτερα να πειστείς ότι δεν το έζησες καν. Ούτε στο όνειρό σου. Καλύτερα να πιστέψεις ότι δεν υπήρξα ποτέ και να το ζήσουμε από την αρχή. Δυο ξένοι, εσύ κι εγώ, χωρίς χρόνο, χωρίς διαστάσεις, χωρίς παρελθόν, παρόν, μέλλον, χωρίς καν μνήμη. Κάθε μέρα από την αρχή. Σισύφεια σχέση, μέχρι να θυμηθείς όσα κι εγώ.

Στιγμές

Αγαδίρ — Thu, 08 Dec 2011 09:40:51 +0000

Σταγόνες ευτυχίας. Μεγαλες, ολοστρογγυλες, διαφανες, καθάριες σταγόνες από ατόφια ευτυχία. Καθώς έχει πέσει το μαύρο βελούδινο βράδυ του Δεκέμβρη, οι μικρές φωνουλες και οι ήχοι από τα μωρά σου σου θυμίζουν ότι δεν θα είσαι ποτέ πια μόνη, τουλαχιστον όχι όπως παλιά. Η θαλπωρή του σπιτιού είναι αυτές οι ζωούλες που σου δίνουν απλόχερα τόση αγάπη. Και οι μέρες αγάπης που ερχονται αποκτούν νόημα τώρα μέσα από τα μάτια τους. Νύχτωσε για τα καλά,η μουσική παίζει χαμηλά, τα βλέφαρα εχουν βαρύνει. Είναι η ώρα που συναντιόμαστε και οι τρεις στα όνειρά μας. Είναι η ώρα που ξεχειλίζει η αγάπη και νικάει το μαύρο βαρύ χειμώνα.

αριθμοί σε καιρό κρίσης

Αγαδίρ — Fri, 02 Dec 2011 06:24:10 +0000

τελικά το 2011 ήταν μια περίεργη χρονιά. όχι άσχημη ή κακή χρονιά. έγιναν πολλά και γίνονται ακόμη. γεγονότα τρέχουν και καταστάσεις που θυμίζουν άλλες εποχές λαμβάνουν χώρα μέρα με τη μέρα αλλά ας ελπίζουμε ότι όλα αυτά θα μας φέρουν πιο κοντά στην αλήθεια. η αλήθεια δεν είναι εύκολο πράγμα εξάλλου. πονάει και θα πονέσουμε αν θέλουμε να φτάσουμε μέχρι το τέλος. μπορεί να μη βγούμε αλώβητοι ας βγούμε όμως ευτυχισμένοι νικητές.

έγραφα για το 2010 ότι 2+1 μας κάνουν 3 και ότι ίσως μεγαλώσει η κατά ένα μέλος η οικογένειά μας και από απλό ζευγάρι γίνουμε και γονείς. ετσι και έγινε αλλά το 2011 2+1+1 μας κάνουν 4 οπότε και γίναμε οικογένεια αλλά με δύο επιπλέον μέλη! στην αρχή μουδιάσαμε. είναι εποχές αυτές για παιδιά; υπάρχουν όμως κατάλληλες και ακατάλληλες εποχές για παιδιά; δεν το νομίζω. μέσα στο χάλι και την κατάθλιψη έρχεται και σε σώζει η ύπαρξη δύο τόσο νέων ανθρώπων. σε βάζει σε σκέψεις δημιουργικές, σε σκέψεις χρωματιστές για ένα μέλλον ευοίωνο. είμαστε το μοναδικό ζευγάρι που έχει παιδιά από την παρέα μας, από τη στενή παρέα μας. και είμαστε 30 χρονών. ο ερχομπος αυτών των παιδιών έδωσε σε όλους χαρά. ήταν ένα μήνυμα ότι η ζωή προχωράει, γιατί αυτό κάνει με ή χωρίς εσένα. προχωράει και εσύ ακολουθείς, αν όχι, σε προσπερνάει αμείλικτα, στεγνά. πέρασαν κιόλας 42 μέρες που υπάρχουν αυτά τα πλάσματα στη ζωή μας. και όλα έχουν αλλάξει. δεν σε νοιάζει ο ύπνος, ότι χειμώνιασε, ότι δεν βγαίνεις, ότι δεν κοιμάσαι. ζεις με αυτά για αυτά. για το γέλιο τους, το κλάμα τους, για το βλέμμα τους. σου χαρίζουν τόσα απλόχερα χωρίς καν να το γνωρίζουν. ένα άγγιγμά τους και ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο και όλα αλλάζουν…

άνθρωποι-ρούχα

Αγαδίρ — Tue, 22 Nov 2011 17:33:48 +0000

σε όλους έχει συμβεί. ανεβοκατεβάζουμε ρούχα χειμωνιάτικα καλοκαιρινά και ενώ κάποια δεν πρόκειται ποτέ να τα φορέσουμε και το ξέρουμε, εξακολουθούμε να τα μεταφέρουμε μήπως και. αλλα πού; δεν πρόκειται. δεν θες, δεν σου πάει. έτσι δεν είναι και με μερικούς ανθρώπους; τους “κουβαλάς” στη ζωή σου ενώ δεν σου κάνουν, δεν σου ταιριάζουν πια. και σε βαραίνουν, σου πιάνουν χώρο, πολύτιμο. δεν είναι καιρός να τα δώσεις σε άλλους που τα έχουν ανάγκη τα ρούχα αυτά; είναι δύσκολοι οι καιροί. μήπως οι άνθρωποι που μας βαραίνουν είναι χρήσιμοι σε κάποιους άλλους; δως τους τον αέρα τους λοιπόν, βρες κι εσύ το χώρο σου για να έρθουν οι νέοι άνθρωποι, αυτοί που θες να κουβαλάς πάνω σου και μέσα σου χειμώνα καλοκαίρι.

Πέτρα

Αγαδίρ — Tue, 22 Nov 2011 17:04:37 +0000

Την πέτρα αφουγκράστηκα και άκουσα να διηγείται όλη μου τη ζωή. Ράγισα και ένα φυλλαράκι φύτρωσε στη μέση της.

θυμάμαι τα βράδια

Αγαδίρ — Tue, 01 Nov 2011 05:13:41 +0000

“Ξεκινώντας από ένα ξεγύμνωμα ισοδύναμο με του θανάτου, από μια ταπείνωση που ξεπερνά εκείνη της ήττας και της προσευχής, θαυμάζω κάθε φορά που βλέπω να ξαναπλέκεται η ίδια περιπλοκή των αρνήσεων, των ευθυνών, των συναλλαγών, οι φτωχές εκμυστηρεύσεις, τα εύθραυστα ψέματα, οι εμπαθείς συμβιβασμοί ανάμεσα στην ηδονή μου και την ηδονή του Άλλου, τα τόσα δεσμά που είναι αδύνατο να σπάσει κανείς μόνος του, αλλά που λύνονται παρ’ όλ’ αυτά τόσο γρήγορα. Αυτό το μυστηριώδες παιχνίδι που προχωρεί από τον έρωτα ενός κορμιού στον έρωτα ενός ανθρώπου, μου είχε φανεί αρκετά όμορφο για να του αφιερώσω ένα μέρος της ζωής μου”.

Μ. Yourcenar, Αδριανού απομνημονεύματα, Εκδόσεις Χατζηνικολή

Αγαδίρ — Sat, 15 Oct 2011 11:50:09 +0000

“μια σιγανή βροχή πάνω σε τσίγκινη στέγη. σε ποιον δεν αρέσει να τον αποκοιμίζει γλυκά-γλυκά. έν’ αποφόρι αγάπης, που το ρίχνεις πάνω σου βιαστικά. σε ποιον δεν αρέσει να ξεγελά λίγο την ψυχή του, πως της πάει… ένα κάλπικο φιλί του βοριά, που το κουρελιάζουν τα κλαδιά του ευκάλυπτου. σε ποιον δεν αρέσει να το παρατηρεί, διαβεβαιώνοντας τον εαυτό του πως δεν ήταν επ΄ουδενί το φιλί που το στείλαν”.

“αν προσέξετε στη φύση, τα όμοια δέντρα έχουν σχεδόν το ίδιο σχήμα. ελάχιστα ξεφεύγουν. δείτε, ας πούμε, τις ελιές, τα έλατα, τις νερατζιές… μόνο οι ευκάλυπτοι διαφέρουν. παίρνουν συνήθως τη μορφή που τους χαρίζει ο άνεμος. οι ευκάλυπτοι είναι μοναχικοί. απόμακροι. στοχαστικοί. μοιάζει σα να σηκώνουν στα κλαδιά τους όλη τη λύπη των ανθρώπων. κι η λύπη δεν είχε ποτέ γνώριμο σχήμα. κρέμεται πάντα σιωπηλά, κάτω από το φως του ήλιου, σαν τα κλαδιά του ευκάλυπτου”.

Αλκυόνη Παπαδάκη, ξεφυλλίζοντας τη σιωπή

ιταμός

Αγαδίρ — Fri, 30 Sep 2011 16:03:31 +0000

το μόνο πράγμα που νιώθω να μου αδειάζει από μέσα μου με τα χρόνια είναι το θράσος μου, το καλώς εννοούμενο, αυτό που σου επιτρέπει να είσαι ο εαυτός σου ο αληθινός. το θράσος να μιλάς πιο γρήγορα από όσο σκέφτεσαι και να μη μετανιώνεις που βγήκε κάτι άκομψο αλλά πραγματικό. αυτό το θράσος δεν θέλω να φύγει. θέλω να το ξαναβρώ. τόση προσαρμοστικότητα δεν την αντέχω. ούτε οι σαύρες της αφρικής.

πανσέληνος, αναδρομικά

Αγαδίρ — Fri, 30 Sep 2011 15:59:30 +0000

κάθε χρόνο στις 13 αυγούστου είμαι καλεσμένη σε πάρτυ, τα τελευταία 10 χρόνια, άσχετα αν δεν έχω πάει ποτέ. φέτος είχε και πανσέληνο εκείνη τη μέρα, θα ήθελα πολύ να είμαι εκεί αλλά ήμουν αλλού, πάλι. δεν ξέρω βέβαια αν έγινε κιόλας το πάρτυ αυτό, αλλά είναι ένα ραντεβού που δεν θέλει επιβεβαίωση, έτσι όπως ήρθες το ξημέρωμα και μου το θύμισες ξαφνικά μέσα από το ξάφνιασμα του ονείρου και της συνάντησής μας που είχε καιρό να πραγματοποιηθεί. στο είχα ζητήσει και παλιότερα στο “φύγε γέφυρα” και είχες φύγει. οπότε γύρισες, είπες να κάνεις ένα πέρασμα, να με καλέσεις και ήταν φυσικό. και πανσέληνος και πάρτυ και αύγουστος, θα ήταν πολύ καλή ευκαιρία. θα ήταν. μέλλον και παρελθόν. το παρόν όμως με ήθελε σε άλλο χώρο και χρόνο από τον δικό σου, πάλι. έλειπα, έλειπες, δεν πειράζει. δεν έγινε και τίποτα. η γη συνεχίζει να γυρίζει, έτσι δεν είναι ; πανσέληνος ήταν και πέρασε, γιορτή και τελιεώσε, αν άρχισε ποτέ.