Άλλαξε η ώρα, αρχίσαμε τα δεν. Δεν μπορώ να περιμένω να κάνει updates to firefox θέλω να μπω να γράψω. Δεν μπορώ να περιμένω μέχρι να εγκριθούν οι κωδικοί μου για να μπω στο blog. Είναι 6 και έχει νυχτώσει. Θεωρείς ότι προλαβαίνεις για να περιμένεις;

Έχω βγει στο μπαλκόνι. Μιας και δεν βρέχει ευκαιρία για άπλωμα. Εκτός από τα ρούχα που απλώνονται, η ησυχία της γειτονιάς απλώνεται τόσο μέσα μου που ακούγεται. Σα να μη μένει κανείς εδώ γύρω κι ας έχουν ανάψει τα φώτα σε μερικά σπίτια. Σα να είμαι σε ένα σκηνικό και εγώ απλώνω ρούχα. Αριστερά γαλανός ουρανός με άσπρο φεγγάρι, δεξιά ροζ ουρανός, σουρουπώνει. Ησυχία. Παντού. Εντός εκτός και επί τα αυτά.

Δεν ξέρω εδώ και πόσες μέρες ακούω το ‘Ελα να σε δω από τη Μελίνα Κανά και τα Μακρινά Ξαδέρφια (http://www.youtube.com/watch?v=SPfjaYAavfY&feature=related). Δεν ξέρω πως και δεν βαριέμαι να το ακούω και πότε θα το βαρεθώ. Μέχρι να βιωθούν όσα περιγράφει ή μέχρι να ρθεις να σε δω;

Κοιμάσαι. Πού; Να σ’ ακουμπήσω; Πού να σε βρω; Ονειρεύομαι, σου μιλάω, σε φιλώ; Κρύο έπιασε έξω. Κρύο σαν το νέο φεγγάρι, που βγήκε στον ουρανό και μου θυμίζει τα λάθη μου όλα, να γεννιούνται από την αρχή, σα να μην άλλαξε τίποτα.  Άδειασμα. Συμπέρασμα πικρό.  Ο Χρόνος που γιατρεύει πού είναι; Δεν φτάνει το μέτρημά του εδώ, σε αυτή τη  ζωή. Ο Χρόνος τίποτα δεν φέρνει κι όλα τα ζητά. Ποιος την ψυχή μου γδέρνει σα να είναι χορδές βιολιού;   Τα δέντρα εντός μου είναι ακόμα ανθισμένα, να μου θυμίζουν ότι θα ξαναβρεθούμε μοναχοί στο φως. Το φως, μόνο το φως με ενώνει μαζί σου, ούτε καν ο παλιός κοινός χρόνος.

“Θα περάσουν όλα και θα σε γυρεύω στα λίγα πράγματά σου που έχω να κρατώ”…

Οκτώβριος. Ένα τζιτζίκι που έχει ξεχαστεί στο δέντρο πότε θα σταματήσει; Κάτι τέτοια απογεύματα μου θυμίζει ότι ακόμη είναι καλοκαίρι και όπου να ναι θα φύγω για τη θάλασσα πάλι. Όμορφο απόγευμα. Στις 4 έλαμψε η σκέψη σου. Ψάχνοντας τα πράγματα μου ανακάλυψα ότι πριν 4 χρόνια βρέθηκες στο χάρτη μου. Όχι ακριβώς εκεί που μένω, πέρασες τη σήραγγα, είπες το όνομά μου και έστριψες προς τα κάτω. Εγώ ήμουν και δεν ήμουν. Δεν το γνώριζα, το μαθαίνω τώρα, σήμερα. Έχει κάποιο νόημα αυτή η διαπίστωση; Θα με βοηθήσει να σε βρω τυχαία πιο γρήγορα; Δε νομίζω. Εξάλλου όπου πάω ακολουθείς και όπου πας ακολουθώ. Αυτά συμβαίνουν όταν ο ένας ξεκινά από βορρά προς νότο και ο άλλος από νότο προς βορρά.  “Που Δυσην Ως Ανατολήν κι από Βορράν ως Νότον… “Σήμερα ομως σε ένα τέτοιο απόγευμα έπρεπε να ήσουν εδώ.

στα μηνύματα αδειανό τ άσπρο φακελάκι, τραγουδά η Γαλάνη και εγώ σκέφτομαι πόσος καιρός πάει από τότε που τα μηνύματα εμφανίζονταν στο κινητό σε μορφή άσπρου φακέλου, πόσος καιρός πέρασε οριστικά από τότε που περίμενα εναγωνίως και απολύτως να έρθει έστω ένα τέτοιο. Τώρα, εδώ, καθισμένη σ’ ένα γραφείο που προσπαθώ να οικειοποιηθώ, γράφω όσα θα έλεγα σε φίλους που πια δεν είναι εδώ να ακούσουν.

Δεν ξέρω τι με πειράζει πιο πολύ. Το γεγονός ότι αλλάζουμε, το ότι άνθρωποι πηγαινοέρχονται στη ζωή μας, ότι φταίμε για πολλά και ακόμη περισσότερα, για το ότι δεν συζητάμε όπως παλιά, δεν βρισκόμαστε, δεν ζούμε με το κέφι του παρελθόντος. Δεν ξέρω τι απαντήσεις να δώσω.

Αυτή την ώρα κάποιος ακόμη δουλεύει, κάποιος μπαίνει σε ένα μπαρ, κάποιος ακούει ένα τραγούδι, κάποιος κλαίει, κάποιος πεθαίνει, κάποιος γεννιέται, κάποιος γυρίζει μια ταινία, κάποιος αδειάζει ένα τασάκι, κάποιος βήχει. Και δε με νοιάζει ποιοι τα κάνουν όλα αυτά. Με νοιάζει που δεν ξέρω ούτε  οι “δικοί” μου τι κάνουνν αυτή τη στιγμή…

Σκέφτομαι ότι έχω τόσο άγχος, που το γαμμα του θα γίνει θηλιά και θα με πνίξει αργά γρήγορα, έχουν κι αυτά γάμμα. Ό,τι κάνω το κάνω με τόσο κόπο και νιώθω τόσο βάρος εντός μου που το θ του άχθους θα αφήσει την παύλα του να πέσει στο λαιμό μου που έχω βάλει από κάτω του ως ενέχυρο… Κάνω πολλές σκέψεις, τις μαζεύω για να έχω γερό προσάναμμα για το χειμώνα. Να καούν, να ξεχαστώ, να κοιμηθώ, στην άκρη.

Πρώτη μέρα στη δουλειά μετά από καιρό. Αρκετά τεμπέλιασα, δεν βρίσκεις; Ίσως ναι. Ίσως και όχι. Πρώτη μέρα στη δουλειά και είχα άγχος σα να βρισκόμουν στο προαύλιο του σχολείου λίγο πριν τον αγιασμό. Θα τα βρω όλα όπως τα άφησα; Θα με βρουν όλα όπως με άφησαν; Ίσως ναι, ίσως όχι. Τα χρόνια του σχολείου, δεν ξέρω αν τα νοσταλγώ, τα θυμάμαι σίγουρα. Θυμάμαι διαβάζαμε ποίηση και κλαίγαμε. Ακούγαμε ένα τραγούδι και πλαντάζαμε. Δεν χάναμε συναυλία για συναυλία, συνέχεια έξω. Τώρα, πού πήγαν όλα αυτά; Τώρα, συνέχεια μέσα. Εσύ δεν ήθελες το σπίτι σου, το χώρο σου; Τι να σου κάνει τώρα το έξω; Κι όμως… ίσως…κάτι λείπει…πάντα…

“Κι εγώ μόνη μες το πλήθος, τις αλήθειες μας κοιτώ, πως παλεύουν να βρεθούνε αλλά δεν το ομολογούνε, μοναχά για ένα χορό”

Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά και ανυπόμονα σα να είναι διαρκώς ερωτευμένη- αναστατωμένη. Βράζω ένα αυγό. Δεν θα πιω απόψε. Φτάνει  με το αλκοόλ. Και μόνη και οινόπνευμα, βαρύς συνδυασμός. Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω από που έχει έρθει αυτός ο απρόβλεπτος εαυτός μου. Αν κάποιος μου έλεγε πριν 10 χρόνια ότι θα ήμουν έτσι όπως είμαι σήμερα μάλλον θα τον ευχαριστούσα. Τώρα τι γίνεται; Συνειδητοποιώ ότι είμαι αχάριστη ή μαθαίνω τον εαυτό μου από την αρχή; Δεν τον ήξερα; Δεν με ήξερα; Κοιμόμουν τόσα χρόνια; Και τώρα τι; Ξύπνησα από κακό όνειρο και τα βλέπω όλα μαύρα σα να βρίσκομαι ακόμα εκεί; Νιώθω ότι αργώ. Αργώ να αντιδράσω σε άγνωστους εισβολείς της ζωής μου, σε φράσεις βαρύγδουπες, σε εικόνες που καίνε, σε αισθήματα που βράζουν και χύνονται. Ο χρόνος με προσπερνα διαρκώς. Ακόμα και στο πως τον μετράνε οι χτύποι της καρδιάς μου. Η σκέψη είναι μονίμως καθυστερημένη. Σαν να υπάρχει απευθείας σύνδεση από την Αυστραλία και να βλέπεις πρώτα και μετά να ακούς. Βαριέμαι να κάνω το οτιδήποτε. Πρέπει να με σύρει καράβι για να ξεκουνήσω. Λες και τα χω ζήσει όλα και τίποτα πια δεν μου κάνει εντύπωση. Σκατά. Τι φταίει; Με απογοήτευσε ο εαυτός μου; Περνάω φάση; Αυτοπροσδιορισμού; Ετεροπροσδιορισμού; Είμαι όμηρος των εννοιών στο μυαλό μου; Πρέπει να μαζευτώ. Να συμφωνήσω με τον εαυτό μου για τη σύμβαση που πρόκειται να κάνω για να μην υπάρξουν διαμαρτυρίες κατόπιν εορτής. Τι λες; Παίρνει από συμφωνίες ο εαυτός μας; Θα καταφέρω να τον συμμορφώσω στην εποχή αυτή; Θα κάνω τέλος πάντων πράξη τα όσα δύσκολα, κατηγορούσα ότι οι άλλοι κάνουν εύκολα;

«Πες μου, από πού έρχεται τούτο εδώ το φως που τώρα εσύ δεν βλέπεις; Πώς φωτίζονται αυτά τα γεράνια; Είναι αυτόφωτη ξάφνου η λεύκα; Η άμμος χάλκινη. Η θάλασσα μουντή για να φαίνονται πιο φωτεινά τα τριγύρω. Οι σκέψεις. Σαν τα γεράνια. Στη μέση μιας παιδικής χαράς που ακούει μουσική. Το θαύμα έγινε…  Τα μάτια σου κοιτούν τα άλλα μάτια να βρουν μες τον καθρέφτη. Σε βλέπουν. Χαμηλώνεις πολύ το κεφάλι σου σαν γράφεις. Κρατάς με το χέρι σου το κεφάλι σου. Τα μάτια σου φέγγουν μες στο σκοτάδι, τα χέρια σου λάμπουν. Τα χείλη συνεπαρμένα από την ένταση της γραφής. Σχεδόν αινιγματικά. Γελούν; Κοιτώ ξανά στον καθρέφτη. Είμαι μόνη. Στο κάστρο το παλιό με τα ελάφια. Τώρα πια το βλέμμα σου συννέφιασε, το χέρι σου αποστεώθηκε και το κεφάλι σου κατέρρευσε κάτω από αυτό το χέρι. Ζεις;»

Ποιός ορίζει τη δόση; Αυτός που τη θέλει ή αυτός που τη δίνει;

Είναι μέρες που ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου κι ας είσαι μόνος στο δωμάτιο. Πολλές φορές χρειάζεσαι κι άλλους για να σου υπενθυμίσουν όσα είσαι και δεν είσαι. Γιατί ξεχνιέσαι; Γιατί χάνεις το “χρώμα” σου;

Περνάει ο καιρός. Περνάνε οι μέρες. Μακάρι να μπορούσα να κάνω την κάθε μέρα να ξεχωρίζει, να έχει χρώμα. Προσπαθώ, δεν ξέρω αν τα καταφέρνω όμως.

Είμαι χαρούμενη με την τροπή που παίρνει η ζωή μου. Έχουν γίνει πολλά σε 2 χρόνια. Τόσα που νομίζω έχει περάσει δεκαετία από την τελευταία φορά που σε είδα. Σα να είσαι έτη φωτός μακριά μου ή εγώ γαλαξίες μακριά σου, δεν ξέρω.

Νιώθω λίγο απροσανατολισμένη σε αυτή την πόλη. Το άσχημο γίνεται μόδα. Το γκρι είναι παντού. Το Σάββατο απαγορευμένη λέξη για να βγεις το βράδυ έξω. Εγκλωβίζεσαι. Έχουμε μαζευτεί πολλοί, δεν βρίσκεις;

Θα θελα ένα βράδυ να μείνουν όλοι στα σπίτια τους. Να ακουστεί ήχος βεγγαλικών, να βγουν όλοι στο μπαλκόνι τους ή στους δρόμους, να τα κοιτάζουν σα μικρά παιδιά τον ουρανό να αλλάζει χρώματα και μετά να ξανακοιταχτούν με νέο βλέμμα και να γνωριστούν από την αρχή. .. τότε ίσως άρχιζε να έχει κάποια παρεά και η μοναξιά…