Απολογισμό του 11 δεν έκανα. Κάποιες φορές δεν χρειάζεται να αναπαράξεις τη ζωή σου μέσα από γράμματα βαλμένα στη σειρά. Υπάρχουν στιγμές και εποχές που καταγράφεις τη ζωή με το να τη ζεις. Ίσως νιώσεις αργότερα την ανάγκη να το κάνεις γραπτώς. Όταν θα ζητάς πίσω τις στιγμές αυτές ξανά και ξανά. Με εσένα το έχω κάνει άπειρες φορές, δεν το κάνω πια. Χθες όμως σε συνάντησα τυχαία. Δεν με θυμόσουν καν. Είχες την αίσθηση πως κάπου με είχες ξαναδεί, αλλά ήταν μια εικόνα αδιόρατη, σαν σε όνειρο, δεν μπορούσες να θυμηθείς. Κι εγώ ήθελα να θυμηθείς, χωρίς να σου πω τίποτα. Είπα, λοιπόν, ότι μάλλον κάνεις λάθος. Ότι με μπερδεύεις με κάποια άλλη. Εσύ επέμενες. Κι εγώ επέμενα να σε βγάζω τρελό. Δεν γίνεται να προσπαθείς να θυμηθείς το βιωμένο, οπότε καλύτερα να το διαγράψεις τελείως. Καλύτερα να πειστείς ότι δεν το έζησες καν. Ούτε στο όνειρό σου. Καλύτερα να πιστέψεις ότι δεν υπήρξα ποτέ και να το ζήσουμε από την αρχή. Δυο ξένοι, εσύ κι εγώ, χωρίς χρόνο, χωρίς διαστάσεις, χωρίς παρελθόν, παρόν, μέλλον, χωρίς καν μνήμη. Κάθε μέρα από την αρχή. Σισύφεια σχέση, μέχρι να θυμηθείς όσα κι εγώ.
