τελικά το 2011 ήταν μια περίεργη χρονιά. όχι άσχημη ή κακή χρονιά. έγιναν πολλά και γίνονται ακόμη. γεγονότα τρέχουν και καταστάσεις που θυμίζουν άλλες εποχές λαμβάνουν χώρα μέρα με τη μέρα αλλά ας ελπίζουμε ότι όλα αυτά θα μας φέρουν πιο κοντά στην αλήθεια. η αλήθεια δεν είναι εύκολο πράγμα εξάλλου. πονάει και θα πονέσουμε αν θέλουμε να φτάσουμε μέχρι το τέλος. μπορεί να μη βγούμε αλώβητοι ας βγούμε όμως ευτυχισμένοι νικητές.
έγραφα για το 2010 ότι 2+1 μας κάνουν 3 και ότι ίσως μεγαλώσει η κατά ένα μέλος η οικογένειά μας και από απλό ζευγάρι γίνουμε και γονείς. ετσι και έγινε αλλά το 2011 2+1+1 μας κάνουν 4 οπότε και γίναμε οικογένεια αλλά με δύο επιπλέον μέλη! στην αρχή μουδιάσαμε. είναι εποχές αυτές για παιδιά; υπάρχουν όμως κατάλληλες και ακατάλληλες εποχές για παιδιά; δεν το νομίζω. μέσα στο χάλι και την κατάθλιψη έρχεται και σε σώζει η ύπαρξη δύο τόσο νέων ανθρώπων. σε βάζει σε σκέψεις δημιουργικές, σε σκέψεις χρωματιστές για ένα μέλλον ευοίωνο. είμαστε το μοναδικό ζευγάρι που έχει παιδιά από την παρέα μας, από τη στενή παρέα μας. και είμαστε 30 χρονών. ο ερχομπος αυτών των παιδιών έδωσε σε όλους χαρά. ήταν ένα μήνυμα ότι η ζωή προχωράει, γιατί αυτό κάνει με ή χωρίς εσένα. προχωράει και εσύ ακολουθείς, αν όχι, σε προσπερνάει αμείλικτα, στεγνά. πέρασαν κιόλας 42 μέρες που υπάρχουν αυτά τα πλάσματα στη ζωή μας. και όλα έχουν αλλάξει. δεν σε νοιάζει ο ύπνος, ότι χειμώνιασε, ότι δεν βγαίνεις, ότι δεν κοιμάσαι. ζεις με αυτά για αυτά. για το γέλιο τους, το κλάμα τους, για το βλέμμα τους. σου χαρίζουν τόσα απλόχερα χωρίς καν να το γνωρίζουν. ένα άγγιγμά τους και ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο και όλα αλλάζουν…
