Άλλαξε η ώρα, αρχίσαμε τα δεν. Δεν μπορώ να περιμένω να κάνει updates to firefox θέλω να μπω να γράψω. Δεν μπορώ να περιμένω μέχρι να εγκριθούν οι κωδικοί μου για να μπω στο blog. Είναι 6 και έχει νυχτώσει. Θεωρείς ότι προλαβαίνεις για να περιμένεις;

Έχω βγει στο μπαλκόνι. Μιας και δεν βρέχει ευκαιρία για άπλωμα. Εκτός από τα ρούχα που απλώνονται, η ησυχία της γειτονιάς απλώνεται τόσο μέσα μου που ακούγεται. Σα να μη μένει κανείς εδώ γύρω κι ας έχουν ανάψει τα φώτα σε μερικά σπίτια. Σα να είμαι σε ένα σκηνικό και εγώ απλώνω ρούχα. Αριστερά γαλανός ουρανός με άσπρο φεγγάρι, δεξιά ροζ ουρανός, σουρουπώνει. Ησυχία. Παντού. Εντός εκτός και επί τα αυτά.

Δεν ξέρω εδώ και πόσες μέρες ακούω το ‘Ελα να σε δω από τη Μελίνα Κανά και τα Μακρινά Ξαδέρφια. Δεν ξέρω πως και δεν βαριέμαι να το ακούω και πότε θα το βαρεθώ. Μέχρι να βιωθούν όσα περιγράφει ή μέχρι να ρθεις να σε δω;