Κοιμάσαι. Πού; Να σ’ ακουμπήσω; Πού να σε βρω; Ονειρεύομαι, σου μιλάω, σε φιλώ; Κρύο έπιασε έξω. Κρύο σαν το νέο φεγγάρι, που βγήκε στον ουρανό και μου θυμίζει τα λάθη μου όλα, να γεννιούνται από την αρχή, σα να μην άλλαξε τίποτα.  Άδειασμα. Συμπέρασμα πικρό.  Ο Χρόνος που γιατρεύει πού είναι; Δεν φτάνει το μέτρημά του εδώ, σε αυτή τη  ζωή. Ο Χρόνος τίποτα δεν φέρνει κι όλα τα ζητά. Ποιος την ψυχή μου γδέρνει σα να είναι χορδές βιολιού;   Τα δέντρα εντός μου είναι ακόμα ανθισμένα, να μου θυμίζουν ότι θα ξαναβρεθούμε μοναχοί στο φως. Το φως, μόνο το φως με ενώνει μαζί σου, ούτε καν ο παλιός κοινός χρόνος.

“Θα περάσουν όλα και θα σε γυρεύω στα λίγα πράγματά σου που έχω να κρατώ”…