«Πες μου, από πού έρχεται τούτο εδώ το φως που τώρα εσύ δεν βλέπεις; Πώς φωτίζονται αυτά τα γεράνια; Είναι αυτόφωτη ξάφνου η λεύκα; Η άμμος χάλκινη. Η θάλασσα μουντή για να φαίνονται πιο φωτεινά τα τριγύρω. Οι σκέψεις. Σαν τα γεράνια. Στη μέση μιας παιδικής χαράς που ακούει μουσική. Το θαύμα έγινε…  Τα μάτια σου κοιτούν τα άλλα μάτια να βρουν μες τον καθρέφτη. Σε βλέπουν. Χαμηλώνεις πολύ το κεφάλι σου σαν γράφεις. Κρατάς με το χέρι σου το κεφάλι σου. Τα μάτια σου φέγγουν μες στο σκοτάδι, τα χέρια σου λάμπουν. Τα χείλη συνεπαρμένα από την ένταση της γραφής. Σχεδόν αινιγματικά. Γελούν; Κοιτώ ξανά στον καθρέφτη. Είμαι μόνη. Στο κάστρο το παλιό με τα ελάφια. Τώρα πια το βλέμμα σου συννέφιασε, το χέρι σου αποστεώθηκε και το κεφάλι σου κατέρρευσε κάτω από αυτό το χέρι. Ζεις;»