Είναι μέρες που ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου κι ας είσαι μόνος στο δωμάτιο. Πολλές φορές χρειάζεσαι κι άλλους για να σου υπενθυμίσουν όσα είσαι και δεν είσαι. Γιατί ξεχνιέσαι; Γιατί χάνεις το “χρώμα” σου;

Περνάει ο καιρός. Περνάνε οι μέρες. Μακάρι να μπορούσα να κάνω την κάθε μέρα να ξεχωρίζει, να έχει χρώμα. Προσπαθώ, δεν ξέρω αν τα καταφέρνω όμως.

Είμαι χαρούμενη με την τροπή που παίρνει η ζωή μου. Έχουν γίνει πολλά σε 2 χρόνια. Τόσα που νομίζω έχει περάσει δεκαετία από την τελευταία φορά που σε είδα. Σα να είσαι έτη φωτός μακριά μου ή εγώ γαλαξίες μακριά σου, δεν ξέρω.

Νιώθω λίγο απροσανατολισμένη σε αυτή την πόλη. Το άσχημο γίνεται μόδα. Το γκρι είναι παντού. Το Σάββατο απαγορευμένη λέξη για να βγεις το βράδυ έξω. Εγκλωβίζεσαι. Έχουμε μαζευτεί πολλοί, δεν βρίσκεις;

Θα θελα ένα βράδυ να μείνουν όλοι στα σπίτια τους. Να ακουστεί ήχος βεγγαλικών, να βγουν όλοι στο μπαλκόνι τους ή στους δρόμους, να τα κοιτάζουν σα μικρά παιδιά τον ουρανό να αλλάζει χρώματα και μετά να ξανακοιταχτούν με νέο βλέμμα και να γνωριστούν από την αρχή. .. τότε ίσως άρχιζε να έχει κάποια παρεά και η μοναξιά…