Καλά που με ξύπνησες, είπα στην Άννα, κι ας μην κατάλαβε ότί το έκανε. Ήθελα να την ευχαριστήσω. Τον τελευταίο καιρό αργώ πολύ να κοιμηθώ αλλά μόλις με πάρει ο ύπνος, όλα χάνονται. Αδειάζω, φεύγω, ταξιδεύω, δεν ξέρω τι γίνεται. Μετά από χρόνια κοιμάμαι βαριά. Δεν βλέπω όνειρα. Δεν θέλω να βλέπω όνειρα. Καλύτερα έτσι. Η σκόνη του χρόνου. Όλα τα σαρώνει. Θα παω να το δω σήμερα. Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι με εμμονές. Είναι πολύ αναγνωρίσιμοι, έχουν μια δική τους σφραγίδα, μια υπογραφή μοναδική.
Ανταλλαγή mails. Επικοινωνία. Μονόλογοι. Σκέψεις μικρές, μισές, ατέλειωτες. Πόσο να περιμένουν οι άνθρωποι; Θέλω να γράψω πολλά αλλά δεν έχω σειρά, τάξη, πρόγραμμα, προτεραιότητα. Ασυνάρτητα. Ένα, δύο, τρία. Κομμάτια παντού. Θα ενωθούν; Να κάνω κάτι να τα κολλήσω; Δεν ακούω καλά τι μου λες. Πες το πιο καθαρά, ψιθύρισέ το. Είναι ο πιο δυνατός ήχος μες την απόλυτη ησυχία.
