“Τα μεγάλα λάθη που έχω κάνει έχουν γίνει όλα ασυνείδητα.
Και δεν είναι δικαιολογία αυτό.
Είναι διαπίστωση”.
Αυτά έγραφα προχωρόντας, απόγευμα, στο δρόμο της πόλης μου.
Σιγοτραγουδώντας αυτό: Μες τα σύννεφα, ζωή μου
μακριά απ τη φυλακή μου ν α με πας
να μ αγγίζει ςο αέρας
σαν το ξύπνημα μιας μέρας να γελάς
να κουρνιάζω στο πλευρό σου
μες το παραμιλητό σου να με βρεις
ν ακουστεί το ονομά μου
κι εσύ ράγισε καρδιά μου
κι ας χαθείς….
ας ερχόταν ένα βράδυ
να χει φως και όχι σκοτάδι να το ζεις
να μπορώ να σου γελάσω κι ύστερα να προσπεράσω
κι ας χαθείς, ας χαθείς……
Καιρό είχα να ακούσω κάτι σε επανάληψη, σα να είναι σ ε συνέχεια, σα να το ζεις κι ας χαθεί μετά…..
