My mistakes were made for you….Το soundtrack που παίζει τις τελευταίες νύχτες.

Δευτέρα βράδυ. Διάθεση περίεργη από το πρωί. Φοράς ένα λάθος φόρεμα, που μετράει 7 χρόνια και απορείς πώς δεν το έχει φάει όχι μόνο ο σκώρος αλλά και η σκέψη του. Σου πάει ακόμα καλώς ή κακώς. Δεν είσαι ίδια μέσα του. Σε βλέπεις με άλλο μάτι, σε παρατηρείς. Νιώθεις να τρελαίνεσαι. Είσαι εγωίστρια, δε θέλεις να ξέρεις πως υπάρχει θάνατος. Τον βλέπεις όμως, τον μυρίζεσαι, όσο κι αν θες να σου κρύβεται. Παλιά, πώς μπορούσες να μιλάς και να διαβάζεις για τον θάνατο; Τώρα γιατί όχι; Βλέπεις πως δεν γίνεται τίποτα. Πως δεν διαφέρεις σε τίποτα από κανέναν.

Σκέφτεσαι διαρκώς, έχει ςχάσει το χαμόγελό σου. Γιατί δεν είσαι όσο γελαστή ήσουν, σε ρωτάνε. Αφού είσαι πιο χαρούμενη από όσο δείχνεις γιατί κρύβεσαι; Γιατί σε βαραίνει τόσο ότι έχειςμεγαλώσει; Δε χάθηκε και ο κόσμος. Εντάξει, δε σε ρώτησε κανείς αν σου αρέσουν οι όροι του παιχνιδιού αλλά αυτοί είναι και είσαι απο τους τυχερούς γαμώτο. Εσύ θες να είναι όλοι τυχεροί. Θες όλοι να είναι καλά για να είσαι και εσύ. Αυτό τώρα τι είναι; Ευχή ή κατάρα; Λένε ότι είσαι ουτοπική. Ουτοπία, λέξη περίεργη. Σα να λέμε δεν υπάρχει τόπος για μένα. Σα να λέμε α-τοπος. Σα να λέμε χέσε μέσα. Τελικά, το πιο δίκαιο πράγμα είναι ο θάνατος. Συμβαίνει σε όλους.