Νιώθω αμήχανα. Όχι όπως τότε που καθόμασταν στα παγκάκια ψάχνοντας να βρούμε τι θα πούμε και τελικά μας τύλιγε η σιωπή. Αμήχανα για το τι μας συμβαίνει. Νιώθω αμήχανα. Χωρίς μηχανισμό άμυνας, χωρίς να κάνω κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση αμηχανίας ανάμεσα μας. .. Αυτή η βραδύτητα, λες και ο χρόνος μας ανήκει και κάποτε θα ειπωθούν όλα.
Νιώθω αμήχανα ακόμα και που γράφω.
Δεν ξέρω να αντιμετωπίζω ανθρώπους, καταστάσεις μόνο. Με τους ανθρώπους αργώ γιατί είμαι αμήχανη μπροστά τους, δεν τους φοβάμαι με ακινητοποιούν με το φέρσιμό τους.
Ο υπέρμετρος εγωισμός σου, η ομίχλη σου, η απόσταση που επιτρέπεις να υπάρχει με έχει ακινητοποιήσει, μαζί με εμένα και κάθε κίνηση που θα είχε τεθεί από μένα για χάρη σου. Ευτυχώς. Να και ένας εγωισμός που μπορεί να προστατέψει κάποιον αμήχανο άνθρωπο.