Είναι Τετάρτη απόγευμα. Κάθεστε στη βεράντα με έναν παλιό φίλο, παιδικό θα μπορούσες να πεις. Ήσυχη η γειτονιά αυτή. Μόνο τα περιστέρια που ανέβαιναν στα κάγκελα σας αποσπούσαν την προσοχή. Η ανάγκη σας για κουβέντα αληθινή μέτα από καιρό έπαιρνε σάρκα και οστά. Ήσασταν παρόντες με όλες σας τις αισθήσεις. Ο καθένας νόμιζε ότι είχε να πει διαφορετικά πράγματα. Εκπλαγήκατε όταν είδδατε πώς μπλέκουν τελικά οι ιστορίες των ανθρώπων.
“Κάνε το καλό και ρίχτο στο γυαλό γιατί όποιος αγαπάει ξέρει να συγχωράει” του τραγουδούσες και το εννοούσες. Τώρα όμως; Τι άλλαξε; Πού πήγε η κτανόησή σου; Η απύθμενη υπομονή σου; Η ανεξάντλητη και σχεδόν ηλίθια ανεκτικότητά σου; Μόνο η εκδίκηση πάλι δεν μπορεί να λάβει χώρο μέσα σου.
Μετά από 6 χρόνια, είναι αργά να συνειδητοποιείς κάτι που είχες αισθανθεί από την πρώτη στιγμή; Πόσο απέχει η συνείδηση από την αίσθηση; Και αφού ποτέ δεν είναι αργά και πάντα είναι νωρίς γιατί να μην συμπίπτει η κατανόηση με την ερμηνεία;
