Δεν ξέρω τι φταίει που κάθε βράδυ γίνομαι θυμός.
Εϊναι η Αθήνα;
Είναι που νυχτώνει;
Είναι που με ζώνει ο φόβος;
Που δε μου φτάνει ο χρόνος;
Που δε μου φτάνουν τα λεφτά;
Που δεν ξέρω να μιλάω, να εκφράζω ό,τι νιώθω;
Που με πνίγει το δωμάτιο; Οι σκέψεις, ο βήχας, το νερό;
Είναι που έχει γίνει αραιή η πλέξη;
Εϊναι που όλοι είμαστε μόνοι;