Είναι Παρασκευή, απόλυτα, βράδυ και κάθεσαι σ’ενα βαρετό γραφείο. Όχι στη δουλειά, σπίτι.
Ακούς τη μουσική που είχες γράψει για το μήνα Μάρτιο και όμως ταιριάζει απόλυτα.
Μιλάς στο τηλέφωνο, φωνάζεις, τσακώνεσαι. Σε λένε απόλυτη, που δε δέχεσαι να σε επιβεβαιώνουν για τα κακώς κείμενά τους. Και για τα δικά σου ασφαλώς και απολύτως.
Νιώθεις την απόλυτη παρακμή.
Κλαίς μέχρι να παραμορφωθεί απολύτως το πρόσωπό σου.
Δεν μπορείς να πιστέψεις απόλυτα στο απόλυτο τίποτα.
Είσαι απολύτωςτελειωμένη.
Μόνο ο απόλυτος έρωτας θα μπορούσε να σε καταλάβει αλλά αυτός είναι από καιρό εξαφανισμένος.
Πίνεις το απόλυτα αποδεκτό ουίσκι και γίνεσαι κουρέλι. Γιατί δεν διάλεξες την απόλυτη βότκα;
Δεν ξέρεις τι άλλη μαλακία να πεις. Στέρεψες εντελώς και γυρέυεις την απολύτρωση.