η λογοτεχνία είναι παρανοϊκή.
σε κάνει να βλέπεις μια θάλασσα σα χυμένο μελάνι
και το φως του φεγγαριού σα τα δάκρυα που το ξεθωριάζουν.
και μετά φταίει η λογοτεχία.
Αυγούστου 17, 2008
για όσους ζουν στην αθήνα
ιστορίες για όσους δεν κοιμούνται…
Αυγούστου 17, 2008
η λογοτεχνία είναι παρανοϊκή.
σε κάνει να βλέπεις μια θάλασσα σα χυμένο μελάνι
και το φως του φεγγαριού σα τα δάκρυα που το ξεθωριάζουν.
και μετά φταίει η λογοτεχία.
Αυγούστου 24, 2008 at 10:04 ΜΜ
όχι,δε φταίει η λογοτεχνία, την οποία άλλωστε δεν έχω σε καμία εκτίμηση.
η λέξη που όλοι ζητάμε είναι το μυαλό.
και στο λέω ως 27χρονος πια που μόλις έβγαλε το μυαλό του από το πλυντήριο (είχε και στίψιμο το πρόγραμμα).
σόρυ που στο λέω από εδώ, αλλά σ’ αγαπάω.
Αυγούστου 31, 2009 at 11:06 ΠΜ
δεν είναι κακό να το λέμε κι από εδώ. η αγάπη είναι παντού, ας είναι κι εδώ. Σ΄ αγαπώ πολύ 28χρονε πλέον φίλε μου!
(μου λείπουν οι πρωινοί καφέδες στο κέντρο)
Αυγούστου 26, 2008 at 7:38 ΜΜ
μήπως να πίνουμε λιγότερο;
joking. χαίρομαι που γύρισες.
Αυγούστου 28, 2008 at 6:10 ΜΜ
Κοίτα, chloe, δεν έχεις κι άδικο!
Καλό φθινόπωρο!
Θα τα λέμε πάλι! Γιούπι!