Κάθε βράδυ οι ίδιες σκέψεις. Επαναλαμβανόμενα ηλίθιες και σπαστικές. “Ο ύπνος πριν τις 12 είναι πολύ ευεργετικός”. Μαλακίες.
Όποτε και να κοιμηθείς, χρόνο χάνεις.
Όταν περνάς το καλοκαίρι στην Αθήνα κάτι σε πιάνει.
Γι αυτό συνήθως το αποφεύγω. Εδώ και τώρα ο χρόνος μου φαίνεται ένας διάδρομος μακρύς αλλά σύντομος όταν αποφασίσεις να τον διανύσεις.
Ένας μαύρος διάδρομος όχι λόγω απαισιοδοξίας, ελλείψει εικόνων.
Όχι, η ευθεία δεν με τρομάζει τόσο όσο ο κύκλος. Αυτό το γύρισμα του κύκλου είναι κάτι που δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

Γιατί όσο μεγαλώνουμε κλαίμε όλο και λιγότερο;
Επειδή δεν έχουμε τόσο χρόνο να σκεφτούμε;