Ένα γηραιό ζεύγαρι κοιτάχτηκαν τόσο έντονα ένα μεσημέρι που συνειδητοποίησαν ότι ήταν αδέρφια…
Μια γυναίκα με κόκκινα μαλλιά που τα νόμιζε δικά της, φύσηξε δυνατό μελτέμι και σα φλεγόμενο άρμα αναλήφθηκε στον ουρανό.
Ένα αγόρι φόρεσε για πρώτη φορά μπρατσάκια και από τότε δεν μπορεί να τα βγάλει.
ΜΙα κοπέλα απέκτησε την πρώτη της δερμάτινη τσάντα αλλά δεν ήξερε ότι το ζώο ήταν ζωντανό.
Ένας άντρας κούμπωνε το άσπρο του λινό πουκάμισο μέχρι που πνίγηκε.
Η θάλασσα αποφάσισε να μην επιτρέψει στον άνεμο την ξανασαλέψει.
Το παράθυρο που το είδε αυτό μαρμάρωσε σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Τώρα το θέαμα θα ήταν πολύ βαρετό…
Posted by thogias on Ιουλίου 2, 2008 at 6:30 μμ
1) μου θύμισες το ρέκβιεμ.
Καλό σου βράδυ!!!
2) Φαντάζεσαι να ήσουν παράθυρο;;
(άθλιοι κι οι δύο συλλογιμσοί, θα αφήσω έναν καλύτερο από αύριο.._
Posted by Αγαδίρ on Ιουλίου 2, 2008 at 6:40 μμ
1. Ποιο ρέμβιεμ; Την ταινία; Με ποιο θέμα στη θύμισα;
2. Από το να είμαι παράθυρο θα προτιμούσα σίγουρα να ήμουν δέντρο, νομίζω.
Κοίτα, τουλάχιστον μπήκες στον κόπο να απαντήσεις, να κάνεις ένα διάλογο βρε αδερφέ!
Καλό βράδυ!
Posted by dizzydream on Ιουλίου 6, 2008 at 7:19 μμ
Τι ένιωσε άραγε το λινό πουκάμισο; Προσπάθησε να τον σώσει, να αντισταθεί; Μπορούσε άραγε; Κυρίως όμως, ήθελε;
(εμένα πάντως μου θύμισες )
Posted by dizzydream on Ιουλίου 6, 2008 at 7:21 μμ
Εμένα πάντως μου θύμισες το ωραίο καλοκαίρι, ήθελα να γράψω, αλλά τα μπουρδούκλωσα
Posted by Αγαδίρ on Ιουλίου 6, 2008 at 9:38 μμ
dizzydream, και εγώ όταν τα σκέφτηκα αυτά που γράφω μου ήρθε στο μυαλό αυτό το τραγούδι! Φαίνεται ότι κάτι παρανοϊκό μας πιάνει το καλοκαίρι….