Κάθομαι. Απέναντι. Μπλε να απλώνεται με κόκκινο και πράσινο στο βάθος.
Σκέφτομαι. Δίπλα μου. Λίγο πιο πέρα, λουλούδια και μάρμαρο. Απομόνωση.
24 μέρες τιμωρία. Τιμωρείς τον εαυτό σου; Πόσα χρόνια; Με τι αποτέλεσμα; Μήπως η τιμωρία αυτή δεν οδηγεί πουθενά;
Βρες το υλικό που κλείνει τις πληγές μόνιμα. Γίνεται δέρμα κανονικό ξανά.
Δεν ξεχνάω με το ποτό.
Τίθεμαι σε λειτουργία ασφαλείας και απωθώ. Διώχνω μέχρι που φεύγουν, σα να μην έγιναν. Σα να μην πέρασαν καν από τη σκέψη μου κι ας ήταν πράγματα που κι εγώ συναίνεσα να συμβούν.
Θέλοντας και μη με έχεις πείσε πια ότι είσαι νεκρός. Ζω με μια ανάμνησή σου πια πολύ καλά φιλτραρισμένη. Όπως σε κάποιον που σέβεσαι τη μνήμη του.
Γι αυτό μην ανησυχείς. Για μένα είσαι κάποιος που απλώς αγαπάω. Η κριτική δεν έχει θέση εδώ.
