Παλιότερα ό,τι έγραφα εδώ το γραφα από τη δουλειά. Τώρα πια όχι. Παλιά ο Μάης ήταν άνοιξη, τώρα είναι μίξη. Παλιά πήγαινα στο γιατρό μια φορά στα 2 χρόνια, τώρα μια φορά το εξάμηνο. Παλιά οι φίλοι συναντιόμασταν εκείνη την ώρα επί τόπου και για ώρες. Τώρα πλέον κανονίζουμε μέρες πριν το πότε και το που. Παλιά δεν έκανα τόσο φρικαλέες σκέψεις. Παλιά είχα εύκολο ύπνο. Παλιά όλα μου φαίνονταν πιθανά. Παλιά ήμασταν αλλιώς. Πώς γίναμε έτσι; Ερώτηση παντός καιρού και τύπου. Παλιά ήξερα ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή θα είσαι δίπλα μου. Τώρα ούτε που ξέρω πως σκέφτεσαι, αν είσαι εκείνος που γνώρισα.
“Σ’ έχω βρει και σε χάνω… σταθερή μου αξία, η ζωή μου σε τάξη, κι η καρδιά σε αταξία. Έχεις γίνει συνήθεια και το μόνιμο θέμα σου δανείζω αλήθεια να πληρώνεις το ψέμα. Είχα πει πως θ’ αλλάξω κι όσο αλλάζω σου μοιάζω.. Κάποιες μέρες ακούω στη σιωπή τη φωνή σου, πάνε μέρες που λείπεις κι είμαι ακόμα μαζί σου. Σ’αγαπάω μην τρέχεις, είσαι ακόμα εδώ πέρα”.
